Clinical Radiology: skolioza i jej wpływ na rozwój zaburzeń TMD
Skolioza – strukturalna deformacja kręgosłupa zachodząca w trzech płaszczyznach – może predysponować do powstawania zaburzeń skroniowo-żuchwowych (TMD). Zależność tę wykazano w pracy badawczej opublikowanej w czasopiśmie „Clinical Radiology”. Artykuł ten – jako pierwszy – ocenia związek pomiędzy deformacją kręgosłupa a badaniami przesiewowymi stawu skroniowo-żuchwowego przy zastosowaniu ultradźwięków.
Autorzy badania podali, że u pacjentów z idiopatyczną skoliozą młodzieńczą (jest ona najpowszechniejszym typem deformacji kręgosłupa o nieokreślonej przyczynie) występuje zwiększona sztywność mięśni żwaczy. Z tego względu osoby ze skoliozą idiopatyczną powinny być regularnie badane pod kątem występowania zaburzeń skroniowo-żuchwowych.
– Kluczowym wnioskiem wypływającym z naszego badania jest identyfikacja zmian w kręgosłupie jako czynnika ryzyka zaburzeń skroniowo-żuchwowych – napisali naukowcy z zespołu kierowanego przez dr Merve Yelken Kendirci z Uniwersytetu Biruni w Stambule.
Bliski związek: kręgosłup a staw skroniowo-żuchwowy
W Stanach Zjednoczonych częstość występowania TMD ocenia się na 12%. Biorąc to pod uwagę, niezwykle istotna jest prawidłowa wczesna diagnoza i odpowiednie leczenie. Dowiedziono, że jednym z objawów powodujących zaburzenia skroniowo-żuchwowe są wady postawy oraz że istnieje ścisły związek pomiędzy kręgosłupem, szczęką i zębami.
Aby ustalić zależność, jaka zachodzi pomiędzy stopniem nasilenia skoliozy a dysfunkcją stawów skroniowo-żuchwowych, naukowcy ze Stambułu posłużyli się ultradźwiękami i wykonali badania kliniczne umożliwiające kompleksową ocenę stawów skroniowo-żuchwowych. W badaniu uczestniczyło 100 pacjentów w wieku od 12 do 18 lat, przy czym u 50 osób stwierdzono skoliozę idiopatyczną, a u pozostałych 50 nie zdiagnozowano nieprawidłowości kręgosłupa.
U pacjentów wykonano obustronne badanie stawów skroniowo-żuchwowego przy otwartych i zamkniętych ustach. Uczestników poddano też elastografii z użyciem ultradźwięków – badaniu, które pozwala ocenić twardość i sztywność mięśni żwaczy w spoczynku i przy zaciśniętych zębów.
Wpływ skoliozy na mięśnie żwacze
Naukowcy z Turcji wykazali, że częstość występowania zaburzeń skroniowo-żuchwowych była istotnie większa u osób ze skoliozą niż w grupie kontrolnej (p < 0,001). U pacjentów obciążonych skoliozą sztywność mięśni żwaczy była większa (im bardziej pogłębiona skolioza, tym większa sztywność). W spoczynku średnia sztywność żwacza wyniosła 1,50 u pacjentów ze skoliozą i 1,28 u zdrowych, przy czym różnica była istotna statystycznie (p = 0,028).
Dowiedziono też, że grubość mięśnia żwacza u osób ze skoliozą była mniejsza niż u zdrowych uczestników badania. W spoczynku średnia grubość tego mięśnia wyniosła 8,91 mm u pacjentów ze skoliozą oraz 9,41 mm u osób zdrowych (p = 0,036). Z kolei podczas zaciskania zębów grubość żwacza u uczestników ze skoliozą zmierzono na 11,65 mm, a u zdrowych pacjentów wynosiła ona 12,28 mm (p = 0,028).
– Bliski anatomiczny i funkcjonalny związek między układem stomatognatycznym a kręgosłupem podkreśla znaczenie współpracy między lekarzami dentystami a ortopedami, biorąc pod uwagę skomplikowane połączenia nerwowo-mięśniowe – napisali autorzy pracy pt. „The role of scoliosis on temporomandibular joint disease: a cross-sectional study based on ultrasonography”.
– Zaburzenia w stawie skroniowo-żuchwowym są bardzo ważnym elementem funkcjonowania dentysty w gabinecie – mówi dr n. med. Michał Paulo i twierdzi, że problem zaburzeń w stawie skroniowo-żuchwowym będzie w polskim społeczeństwie narastał.
Źródła: https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0009926023005779
Przewiń, aby wideo odtworzyło się z dźwiękiem
Lazy loading aktywny – odtwarzanie rozpocznie się po pojawieniu się nagrania w kadrze
