Oral Diseases: jak poprawić wyniki gojenia poekstrakcyjnego?

W badaniu opublikowanym w czasopiśmie naukowym „Oral Diseases” podano, że terapia z użyciem mieszaniny tlenowo-ozonowej może poprawić efekty gojenia rany po usunięciu zęba u pacjentów zagrożonych martwicą kości szczęk związaną z lekami (ang. medication-related osteonecrosis of the jaw; MRONJ).

Autorzy badania poinformowali, że u osób z ryzykiem MRONJ poddanych terapii tlenowo-ozonowej może znacznie poprawić się skuteczność gojenia ran poekstrakcyjnych, zarówno w fazie zapalnej, jak i proliferacyjnej. – Terapia tlenowo-ozonowa to obiecujące rozwiązanie w poprawie gojenia po usunięciu zęba u pacjentów z ryzykiem martwicy kości szczęk związanej z lekami – napisali naukowcy z zespołu kierowanego przez dr Olgę Di Fede z Wydziału Medycyny Precyzyjnej, Chirurgii i Intensywnej Opieki Medycznej Uniwersytetu w Palermo.

Badacze z Sycylii przeprowadzili randomizowane, otwarte badanie kliniczne II fazy z udziałem 117 pacjentów z ryzykiem MRONJ. Naukowcy ocenili skuteczność wstrzykiwania mieszaniny tlenu i ozonu w ranę poekstrakcyjną. Uczestnicy badania (27 mężczyzn i 90 kobiet) zostali losowo przydzieleni do jednej z dwóch grup: grupy stosującej terapię tlenowo-ozonową (TTO) lub grupy kontrolnej, w której zastosowano standardowy protokół po ekstrakcji zęba (K).

Gojenie ran poekstrakcyjnych oceniano przy pomocy skali gojenia IPR (Inflammatory Proliferative Remodeling Wound Healing Scale). Pod koniec trwającego 6 tygodni okresu obserwacji obliczono całkowity wynik IPR. Autorzy napisali, że wyniki od 0 do 4 oznaczały słabe gojenie, wyniki pomiędzy 5 a 10 wskazywały na gojenie na akceptowalnym poziomie, a wyniki 11-16 potwierdzały znakomite gojenie.

Terapia tlenowo-ozonowa poprawiła efektywność gojenia w obu fazach

Podczas fazy zapalnej (3-5 dni po zastosowaniu terapii tlenowo-ozonowej) u pacjentów z grupy TTO wykazano średni wynik 2,00 z odchyleniem standardowym 0,87. Natomiast u osób z grupy kontrolnej średni wynik wyniósł 2,49 z odchyleniem standardowym około 0,88. Autorzy badania napisali, że test znakowany Wilcoxona ujawnił istotną różnicę między obu grupami (p = 0,006), podkreślając znacznie lepsze gojenie w tej fazie zaobserwowane w grupie, w której zastosowano terapię tlenowo-ozonową.

Natomiast w fazie proliferacji (14 dni po zastosowaniu terapii tlenowo-ozonowej) u osób z grupy leczonej średni wynik wyniósł 4,24 przy odchyleniu standardowym 1,51, podczas gdy u pacjentów z grupy K wynik ten to 3,70 przy odchyleniu standardowym 1,02. Test Wilcoxona wykazał ponownie istotną różnicę między dwiema grupami (p < 0,001), wskazując na znaczną poprawę gojenia w tej fazie w grupie osób leczonych mieszaniną tlenu i ozonu.

Autorzy pracy podali, że ich badanie miało też ograniczenia, takie jak nie dość duża wielkość próby. Kolejne badanie, które należy przeprowadzić, powinno obejmować wieloośrodkowe badania na większą skalę, aby potwierdzić uzyskane wyniki.

– Zastosowanie terapii tlenowo-ozonowej mogłoby stanowić innowacyjny i skuteczny środek wspomagający, zmniejszający ryzyko MRONJ i podnoszący efektywność standardowych protokołów medycznych i chirurgicznych – zwłaszcza gdy procedury operacyjne mogą stanowić dodatkowe obciążenie w skomplikowanych przypadkach – podsumowali autorzy artykułu „Reduction of MRONJ risk after exodontia by virtue of ozone infiltration: A randomized clinical trial”.

– Torbiele zębopochodne to patologie znane od bardzo dawna. Nie są to zmiany złośliwe – mają charakter łagodny. Co do technik i metod leczenia chirurgicznego, ulegają one pewnym modyfikacjom. Chodzi o kwestie możliwości odbudowywania kości i ubytków powstałych po wyłuszczeniu torbieli – mówi dr n. med. Wojciech Popowski, specjalista II stopnia chirurgii stomatologicznej, od 20 lat pracownik Zakładu Chirurgii Stomatologicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Jak rozwijają się techniki chirurgiczne usuwania torbieli zębopochodnych? Z czego wynikają zmiany w klasyfikacji tego typu zmian? Gdzie lokalizują się torbiele zębopochodne? Zachęcamy do obejrzenia materiału filmowego!

T.H.

Źródła: https://dentistry.co.uk/

https://onlinelibrary.wiley.com