Wynalazek ułatwiający proces osteointegracji

Stomatolodzy od dawna zdawali sobie sprawę, że sukces zabiegu implantacji zależy od tzw. biozgodności materiału, a idealny implant musi spełniać następujące warunki:

– nie może korodować ani oddziaływać toksycznie na organizm,

– musi być stabilny i wytrzymały – nie może pękać, chwiać się czy wyginać pod wpływem obciążenia mechanicznego towarzyszącego takim czynnościom, jak zaciskanie zębów, żucie, gryzienie, rozrywanie i rozcieranie pokarmów itp.,

– nie może być odbierany przez organizm jako ciało obce (czyli powinna go cechować wspomniana wyżej biozgodność),

– powinien skracać czas gojenia i ułatwiać proces osteointegracji.

Badania nad optymalnym materiałem do produkcji implantów nabrały tempa na przełomie XIX i XX wieku. Pierwsze implanty były wykonywane między innymi z porcelany, srebra, ołowiu, stopu chromo-kobaltowo-molibdenowego lub stopu platynowo-irydowego. Choć materiały te w coraz większym stopniu umożliwiały integrację wszczepu z kością, jednak dawały wysoki odsetek powikłań – wiele z nich po zabiegu trzeba było szybko usunąć z powodu silnej reakcji alergicznej organizmu. Dopiero doświadczenie przeprowadzone przez profesora Brenmarka pozwoliło na stworzenie sztucznych wszczepów o prawie 100% biokompatybilności. Brenmark odkrył bowiem, że tytan posiada wszystkie wymienionej wcześniej cechy, co czyniło go wręcz idealnym materiałem dentystycznym.

Z czasem jednak naukowcy doszli do wniosku, że na przebieg procesu gojenia duży wpływ ma również bioaktywna powierzchnia implantu. Wielu producentów zaczęło więc pokrywać implant specjalną substancją, która miała przyspieszyć zrastanie się wszczepu z kością. Obecnie w funkcji aktywnej powłoki najczęściej wykorzystywany jest hydroksyapatyt (porowata substancja ceramiczna), wciąż trwają jednak intensywne badania nad znalezieniem jeszcze doskonalszego materiału.

Jak doniosła Polska Agencja Prasowa, do grona naukowców pracujących nad tym zagadnieniem z sukcesem dołączyli ostatnio Polacy. Uczeni z Instytutu Nauki o Materiałach Uniwersytetu Śląskiego, pod przewodnictwem dr Bożeny Łosiewicz, od kilku miesięcy testują nowatorską powłokę stworzoną z nanoporowatego złota.

– Najtrudniejsze po wszczepieniu implantu są pierwsze 2-3 dni, wówczas organizm rozpoznaje go jako ciało obce i dąży do odrzucenia. Właśnie wtedy może dojść do infekcji, stanów zapalnych. Powierzchnia implantu pokryta nanoporami w złocie powoduje łagodniejszy przebieg wzrastania implantu, zmniejsza ryzyko powikłań i przyspiesza proces zrastania się z kością – stwierdza dr Łosiewicz.

Badania nad uzyskaniem nanoporów (nanootworów o wymiarach rzędu 10 do minus 9 metra) w złocie trwały trzy miesiące. Obecnie naukowcy badają odporność korozyjną implantów – badania prowadzone są in vitro w symulowanych płynach ustrojowych, m.in. moczu, osoczu krwi, ślinie. Trwają również eksperymenty polegające na wzbogacaniu złoconej powierzchni o antybiotyki, leki przeciwzapalne i przeciwzakrzepowe, których zadaniem będzie ułatwienie procesu gojenia.

B.Sz.

Źródło: Serwis Nauka w Polsce