Brachialgia (rwa barkowa) – objawy i leczenie

Brachialgia objawia się w charakterystyczny sposób. W jej przebiegu doświadcza się bólu i parestezji okolicy ramienia, które mają tendencję do promieniowania wzdłuż ręki. Leczenie obejmuje wiele metod, a za jedną z bardziej istotnych uznaje się fizjoterapię.

Objawy brachialgii

Brachialgia, zwana także rwą barkową, to określenie na zespół bólowy pochodzenia korzeniowego wynikający z podrażnienia nerwów splotu ramiennego znajdującego się na wysokości kręgosłupa szyjno-piersiowego. Chorobę charakteryzuje dokuczliwy przebieg. Dominującym objawem, jaki wywołuje brachialgia, jest ból, zwykle niesymetryczny, jednostronny, promieniujący dodatkowo wzdłuż kończyny górnej lub też na okolicę łopatki, szyi czy klatki piersiowej w górnej jej części od strony grzbietu.

Zasięg i natężenie dolegliwości mogą być różne w zależności od przyczyny, która wywołała podrażnienie struktur splotu ramiennego na poziomie C5-Th1. W przebiegu rwy tego typu można doświadczyć także wielu innych dolegliwości natury neurologicznej. Powszechne są parestezje, odczuwane jako drętwienia lub mrowienia. Można ponadto zaobserwować dysfunkcje sensoryczne w postaci zaburzeń czucia w obszarze promieniowania brachialgii, osłabienie siły mięśniowej kończyny górnej, a także pogorszenie zdolności koordynacji ruchowej ręki.

Niedowłady, ból i inne nieprawidłowości pojawiające się w trakcie choroby mają tendencję do przybierania na sile podczas prób wykonania pracy głową czy ramieniem. Nierzadko również kaszel, kichanie czy przyspieszenie oddechu przyczyniają się do zwiększenia intensywności nieprzyjemnych doznań. Czas trwania objawów brachialgii nie jest jednoznaczny, a tempo ich ustępowania istotnie uwarunkowane jest kompleksowością leczenia i tym, jak wcześnie zostanie wdrożone. Choroba potrafi również dokuczać wiele tygodni, a ponadto ma tendencję do nawracania, dlatego ważna jest profilaktyka.

Leczenie brachialgii

Brachialgia może ulec samoistnemu wycofaniu, jednak w znacznej większości wymaga ona podjęcia odpowiedniego leczenia. Rehabilitacja pozwala nie tylko złagodzić przebieg choroby, ale także zapobiec jej nawrotom. Warto ponadto pamiętać, że ustąpienie objawów nie stanowi oznaki wyzdrowienia, dlatego ćwiczenia usprawniające czy metody zachowawcze powinny mieć charakter regularny i w miarę możliwości trwały.

Podstawową metodą leczenia rwy barkowej jest fizjoterapia, choć zwykle, szczególnie w fazie ostrej choroby, czyli w ciągu kilku pierwszych dni, ale również jako uzupełnienie wspierające późniejszą rehabilitację, stosuje się leczenie farmakologiczne. W jego ramach mogą zostać zalecone nie tylko leki z grupy NLPZ, ale też środki obniżające napięcie mięśniowe. Po złagodzeniu dolegliwości konieczne jest odbarczenie uciśniętych i podrażnionych korzeni nerwowych oraz przywrócenie siły mięśniowej za sprawą metod takich jak:

• kinezyterapia (obejmująca m.in. ćwiczenia czynne i bierne różnego rodzaju oraz wyciągi),
• terapia manualna (uwzględniająca relaksację poizometryczną, rozciąganie mięśniowo-powięziowe czy ćwiczenia McKenziego), a także
• masaż leczniczy (np. miejscowy lub kontralateralny).

Cenny bywa również kinesiotaping. Dopełnieniem bywają zwykle zabiegi fizykalne, najczęściej z zakresu laseroterapii, krioterapii i elektroterapii.

Artykuł zewnętrzny