Augmentacja kości
Augmentacja kości to zabieg polegający na uzupełnieniu ubytków w kościach żuchwy/szczęki pacjenta, stanowiący najczęściej element przygotowania do leczenia implantologicznego. Jego najważniejszym celem jest poprawa ilości i jakości tkanki kostnej w miejscu planowanego wszczepu.
Utrata już nawet jednego zęba własnego stanowi poważny problem zarówno estetyczny, jak i funkcjonalny – może powodować rozchwianie zębów sąsiednich, problemy z normalnym spożywaniem posiłków, a także różnego rodzaju dysfunkcje narządu żucia. Dlatego braki w uzębieniu trzeba uzupełniać, a jednym z najnowocześniejszych i najbardziej trwałych sposobów na to jest leczenie implantologiczne.
Warto pamiętać, że dla powodzenia leczenia z zastosowaniem implantów ważne są różne czynniki, w tym ilość i jakość tkanki kostnej w miejscu planowanego wszczepu, tak aby implant prawidłowo i trwale zrósł się z kością. Tymczasem u pacjentów, u których do utraty zęba doszło już jakiś czas temu, kość w szczęce/żuchwie zanika. U innych osób ilość i jakość kości może być z kolei niewystarczająca np. z powodów indywidualnych predyspozycji genetycznych albo przebytych chorób.
Nawet jeśli u pacjenta zostaje zdiagnozowany zanik kości, to nie oznacza to, że leczenie z zastosowaniem implantów jest niemożliwe. We współczesnej stomatologii wykonuje się bowiem zabiegi, które pozwalają na poprawę ilości i jakości tkanki kostnej w miejscu planowanego wszczepu. Zabiegiem takim jest augmentacja kości.
Augmentacja kości – co to jest?
Augmentacja kości – zwana także sterowaną regeneracją kości lub nadbudową kości – to zabieg przygotowawczy do leczenia implantologicznego (rzadziej protetycznego), który polega na uzupełnieniu ubytków w kościach szczęki/żuchwy. Pozwala to na poprawę warunków kostnych i przeprowadzenie leczenia z zastosowaniem implantu.
Augmentacja kości wykonywana jest z zastosowaniem biomateriałów, do których zalicza się:
• kość autogenną – czyli kość własną pacjenta, pobraną bezpośrednio z okolic żuchwy,
• kość homogenną – czyli kość pochodzącą od dawcy obcego, przechowywaną w banku kości,
• ksenograft – a więc odpowiednio spreparowaną kość pochodzenia zwierzęcego (najczęściej wołową lub wieprzową),
• materiał kościozastępczy – czyli syntetyczny substytut kostny pochodzenia nieorganicznego lub organicznego.
Augmentacja kości – wskazania
Jak już wspomniano, augmentacja kości jest najczęściej przeprowadzana u pacjentów implantologicznych jeśli wykonane wcześniej badania obrazowe wykazały, że jakość i ilość tkanki kostnej w miejscu planowanego wszczepu są niewystarczające. Oprócz tego, zabieg może być wskazany u osób:
• po mnogich, skomplikowanych ekstrakcjach zębów, kiedy dochodzi do zaników kostnych w obrębie żuchwy/szczęki,
• z zaawansowanymi chorobami przyzębia, kiedy choroba atakuje tkankę kostną, prowadząc do jej degradacji i zaników,
• z bardzo zaawansowanymi zmianami okołowierzchołkowymi.
Augmentacja kości – jak przebiega?
Augmentacja kości wymaga odpowiedniej kwalifikacji do zabiegu – jej podstawą są badania obrazowe, które pozwalają z jednej strony ocenić skalę zaniku kości, a z drugiej – wybrać odpowiednią metodę leczenia. Zabieg co do zasady wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym i najogólniej mówiąc polega na odpreparowaniu tkanek miękkich i tkanek okostnej w określonym miejscu, wprowadzeniu biomateriału, zabezpieczeniu go membraną i zaopatrzeniu pola zabiegowego.
Zależnie od rozległości wszczepu, zastosowanego materiału oraz indywidualnych predyspozycji organizmu, pełna przebudowa tkanki kostnej i gojenie trwają od 4 do 6 miesięcy. W tym czasie trzeba oczywiście przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących m.in. higieny jamy ustnej oraz wizyt kontrolnych. Na koniec wykonuje się jeszcze jedną serię badań obrazowych i jeśli ich wyniki są zadowalające, może przejść do wszczepienia pacjentowi implantu.
