Taping ust nocą – za i przeciw okiem eksperta ds. snu
Oklejanie ust nocą w celu zasypiania i poprawy jakości snu zyskuje na popularności, ale pojawiają się też błędne informacje na temat tej praktyki. W portalu Dentistry IQ ekspert ds. snu, Teresa Power DeNike, wyjaśnia, jakie są pozytywne i negatywne skutki stosowania tapingu ust oraz czego należy się wystrzegać.
Zaklejanie ust nocą staje się coraz popularniejsze – stosują je nastolatki, sportowcy, influencerzy i dyrektorzy dużych firm. Taping ma pomóc zasnąć, poprawić jakość snu i ogólny stan zdrowia. Ale jak w przypadku wszystkiego, co nowe, wiele osób decyduje się na jego stosowanie, nie wiedząc, jak to robić i czego może oczekiwać po tapingu.
Jakie zatem są skutki oklejania ust? Jak właściwie używać taśm? A także, w jakich sytuacjach nie należy go stosować oraz w czym nie będzie on pomocny? Uwaga: każdy, kto myśli o wypróbowaniu tapingu ust w celu zapewnienia sobie lepszego snu, powinien skonsultować się z lekarzem, aby wykluczyć ukryte lub nieleczone dotychczas schorzenia, takie jak np. obturacyjny bezdech podczas snu (OBPS).
Taping poprawia dotlenienie i wspomaga produkcję tlenku azotu
Co oczywiste, stosowanie tapingu na ustach, sprawia się, że oddycha się przez nos, a to pozwala dostarczyć organizmowi znacznie więcej tlenu. Oddychanie przez nos wspiera również produkcję tlenku azotu, który jest ważny dla prawidłowego przepływu krwi, zachowania funkcji immunologicznych oraz przeciwzapalnego działania organizmu.
Stymuluje układ przywspółczulny
Prawidłowe głębokie oddychanie stymuluje układ przywspółczulny, który jest częścią układu nerwowego odpowiedzialną za poprawę trawienia oraz odpoczynek organizmu (przejawia się to m.in. uczuciem relaksu i poprawą skupienia). Powolne, głębokie oddychanie przez nos może zmniejszyć niepokój, zapobiegając nadmiernej aktywności układu współczulnego, odpowiedzialnego za reakcje lękowe typu „walcz lub uciekaj”.
Taping ogranicza chrapanie
Większość osób (choć nie wszystkie), które zmagają się z chrapaniem, chrapie przy otwartych ustach – wówczas powietrze wprawia w drgania tkanki znajdujące się w tylnej części gardła. Dzięki zaklejeniu ust taśmą osoba o zdrowych drogach oddechowych będzie oddychała przez nos, co zapobiegnie chrapaniu.
Może być pomocny w ograniczaniu liczby ubytków
Zaklejanie ust w trakcie snu może mieć pozytywny wpływ na naturalną produkcję śliny oraz zapobiegać suchości w jamie ustnej (przede wszystkim u osób, które śpią z otwartymi ustami). Pomaga to w tworzeniu zdrowego mikrobiomu, a to ogranicza warunki, w których może dochodzić do powstawania nowych ubytków.
Taping zmniejsza poranne bóle głowy
Oklejanie ust nocą pomaga w zwiększeniu proporcji głębokiego snu u wielu osób, dzięki czemu rano czują się one bardziej wypoczęte. Dlatego osoby, które doświadczają porannych bólów głowy, mogą znaleźć ulgę dzięki zwiększeniu ilości głębokiego snu, a także lepszemu dotlenieniu i produkcji tlenku azotu.
Taping nie ogranicza chrapania w przypadku niedrożności górnych dróg oddechowych
Nie należy liczyć na to, że oklejanie ust poprawi objawy u osób, u których występuje chrapanie najczęściej przez zamknięte usta. Pacjenci tacy mogą mieć niedrożność dróg oddechowych, która wymaga pomocy medycznej w celu poprawy oddychania i polepszenia jakości snu.
Oklejanie ust nie wyleczy z OBPS
Dla wielu osób chrapanie i oddychanie przez usta są oznakami obturacyjnego bezdechu podczas snu (OBPS). OBPS to stan chorobowy, w którym drogi oddechowe są wielokrotnie blokowane lub ograniczane podczas snu. Taping nie wyleczy tego stanu, ale może być stosowany w połączeniu z leczeniem zalecanym przez lekarza.
Nie pomoże u osób ze schorzeniami nosa i zatok lub schorzeniami neurologicznymi
U osób z niedrożnością nosa, poważnym skrzywieniem przegrody nosowej, chorobą zatok lub centralnym bezdechem sennym (CBS) oklejanie ust nie zmniejszy objawów, a wręcz może pogorszyć stan pacjenta. Może również powodować uczucie klaustrofobii lub dławienia się.
Co dentysta powinien wiedzieć, zanim zasugeruje swoim pacjentom stosowanie tapingu?
Metoda oklejania ust może być pomocna u wielu pacjentów z różnorodnymi problemami i schorzeniami. Są jednak pacjenci, którzy powinni zostać najpierw poddani ocenie lub skierowani do innych specjalistów.
- Pacjenci, którzy chrapią, powinni być zawsze poddani badaniom przesiewowym w kierunku bezdechu sennego, a następnie leczeni przez dentystę specjalizującego się w leczeniu snu, lekarza chorób wewnętrznych, pulmonologa i/lub lekarza specjalizującego się w leczeniu zaburzeń snu.
- Pacjenci z powiększonymi migdałkami lub językiem powodującym niedrożność powinni skorzystać z pomocy laryngologa.
- Pacjenci, którzy mają problemy z oddychaniem przez nos w ciągu dnia lub podczas snu, mogą doświadczyć uczucia klaustrofobii lub dławienia się podczas stosowania tapingu.
- Uwaga: u pacjentów regularnie przyjmujących opioidy może wystąpić ograniczenie zdolności do bezpiecznego oddychania przez sen.
