Natychmiastowe wprowadzenie implantu w zębodół poekstrakcyjny przyśrodkowego zęba siecznego górnego z wykorzystaniem naturalnej części koronowej zęba jako tymczasowej rekonstrukcji – opis przypadku

Leczenie implantoprotetyczne pojedynczych braków uzębienia w rejonach o szczególnym znaczeniu estetycznym dla pacjentów stanowi duże wyzwanie dla lekarza dentysty. Wymaga niejednokrotnie interdyscyplinarnego postępowania lub podczas wykonywania poszczególnych etapów leczenia przez jednego lekarza – wszechstronnej wiedzy stomatologicznej, a zwłaszcza periodontologicznej. W każdym przypadku opierając się na rzetelnej diagnostyce, należy ustalić plan leczenia obejmujący fazę wstępną – higienizacyjną, ewentualnie przygotowawczą, np. ortodontyczną, chirurgiczną, protetyczną oraz fazę opieki podtrzymującej.

W przypadku zabiegów implantacji planowanej u pacjentów z wysokim standardem higienicznym i brakiem potrzeb leczniczych w zakresie tkanek przyzębia należy jedynie skontrolować prawidłowość czynności oczyszczania zębów. Jeżeli stwierdzi się podwyższone wartości wskaźników dziąsłowego i płytki nazębnej, wykonuje się instruktaż higieny, dobiera się odpowiednie przybory i na kolejnej lub kolejnych wizytach kontroluje poprawność wykonywania tych czynności. Jeżeli dodatkowo stwierdza się obecność zmineralizowanych złogów nazębnych, nawisające wypełnienia itd., powinno się przeprowadzić typowe niechirurgiczne postępowanie periodontologiczne, a w sytuacji stwierdzenia utraty przyczepu klinicznego należy wykonać także root planing. 

 

W przypadkach nagłych najczęściej odstępuje się od tego schematu, wykonując zabieg implantacji natychmiastowej. Jeżeli stwierdza się zapalenie dziąseł, ale nie w miejscu implantacji, to wstępne postępowanie periodontologiczne musi być prowadzone bezpośrednio przed implantacją i kontynuowane w ciągu najbliższych dni po zabiegu. Jeżeli jednak diagnozuje się zapalenie przyzębia z utratą przyczepu klinicznego i obecnością kamienia nazębnego poddziąsłowego, to zabieg implantacji powinien zostać odroczony, a brak zębowy tymczasowo odbudowany. Po osiągnięciu optymalnego stanu tkanek przyzębia i normalizacji domowych czynności higienicznych pacjenta można dokonać oceny miejsca biorczego.

 

Powinno się wykonać diagnostykę wstępną dotyczącą przebiegu linii śluzówkowo- dziąsłowej, lokalizacji brzegu dziąsła w najbardziej apikalnym miejscu w stosunku do zębów sąsiadujących, szerokości dziąsła zrogowaciałego, głębokości sondowania, położenia przyczepu klinicznego, obecności brodawek dziąsłowych (np. przy użyciu wskaźnika wg Jemta i wsp.), biotypu dziąsłowego, a najlepiej badanej ultrasonograficznie grubości dziąsła na wargowej powierzchni kości i nadwyrostkowo, a także grubości dziąsła wolnego. Na podstawie wykonanego zdjęcia wewnątrzustnego należy ocenić odległość wierzchołka korzenia do dna jamy nosowej, obecność zmian okołowierzchołkowych, odległość mezjodystalną pomiędzy sąsiednimi zębami oraz wysokość radiologiczną brodawek międzyzębowych i ewentualnie odległość szczyt przegrody międzyzębowej wyrostka zębodołowego – punkt styczny. Pomiaru szerokości biologicznej zęba można dokonać inwazyjnie po wykonaniu znieczulenia miejscowego, stosując narzędzie endodontyczne z ogranicznikiem w metodzie transsulcular probing, co pozwala także wyznaczyć położenie brzegu zewnętrznej blaszki kości wyrostka zębodołowego (midbuccal) i relacji pomiędzy jego pionowym usytuowaniem w stosunku do linii łączącej zenity koron anatomicznych sąsiednich zębów. Przy wykonaniu zdjęcia RVG z wprowadzonym narzędziem endodontycznym można ocenić wysokość wyrostka zębodołowego (szczyt korzenia zęba – crista alveolaris midbuccal) i relację pionowego położenia zenitu kości w miejscu przyszłej implantacji z najbliższymi szczytami przegród międzyzębowych.