Każdy stomatolog prowadzący prywatną praktykę lekarską ma obowiązek opłacania składek ZUS. W ich skład wchodzi składka na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy. W niektórych przypadkach opłacanie tej ostatniej nie jest obowiązkowe. Podpowiadamy, kiedy nie trzeba płacić składki na Fundusz Pracy.

Każdy przedsiębiorca prowadzący własną działalność gospodarczą – w tym stomatolodzy, którzy zdecydowali się na uruchomienie prywatnej praktyki lekarskiej – ma obowiązek comiesięcznego opłacania składek ZUS. Zalicza się do nich składka na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy. W przypadku składki na Fundusz Pracy istnieją jednak sytuacje, w których jej opłacanie nie jest obowiązkowe.

Zacznijmy od wyjaśnienia, czym w ogóle jest Fundusz Pracy. To istniejąca z przerwami od 1993 r. instytucja, którą powołano w celu łagodzenia skutków bezrobocia. Na jej budżet składają się comiesięczne składki, opłacane przez przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalność oraz pracodawców. Pieniądze z Funduszu Pracy są przeznaczane m.in. na finansowanie zasiłków dla bezrobotnych, szkolenia i kursy dla osób poszukujących pracy czy roboty publiczne. Zgodnie z ustawą, wysokość składki na Fundusz Pracy wynosi 2,45% podstawy wymiaru składki. Oznacza to, że w 2016 r. minimalna wysokość składki na Fundusz Pracy dla przedsiębiorców to 59,61 zł.

Składki na Fundusz Pracy – podstawy zwolnienia

Już wcześniej wspomnieliśmy, że – co do zasady – do opłacania składek na Fundusz Pracy są zobowiązani pracodawcy oraz osoby prowadzące jednoosobową działalność. Od zasady tej istnieją jednak pewne wyjątki. Składek na Fundusz Pracy nie trzeba opłacać:

• w trakcie dwóch pierwszych lat prowadzenia działalności, kiedy przedsiębiorca opłaca tzw. ZUS preferencyjny,
• jeśli przedsiębiorca (w tej sytuacji dentysta prowadzący własny gabinet) zatrudnia pracowników jedynie na podstawie umowy-zlecenia,
• w przypadku pracowników, którzy wracają do pracy po urlopie macierzyńskim lub wychowawczym – wtedy zwolnienie obowiązuje przez okres 36 miesięcy,
• jeżeli miesięczne wynagrodzenie zatrudnianego pracownika jest niższe niż krajowa pensja minimalna (jeśli pracownik uzyskuje wynagrodzenie z drugiego źródła, a razem przekraczają one najniższą krajową, to wówczas składkę trzeba jednak opłacić),
• w przypadku pracowników po ukończeniu 55 lat (kobiety) lub 60 lat (mężczyźni) – wtedy zwolnienie obowiązuje od pierwszego dnia miesiąca po osiągnięciu tego wieku,
• w przypadku pracowników po ukończeniu 50. roku życia zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, którzy bezpośrednio przedtem byli zarejestrowani jako bezrobotni dłużej niż 30 dni (wtedy zwolnienie z opłacania składki obowiązuje przez 12 miesięcy).

Składkę na Fundusz Pracy należy opłacać razem z pozostałymi zobowiązaniami wobec ZUS, czyli do 10. dnia następnego miesiąca (w przypadku składek opłacanych tylko za siebie) lub do 15. dnia następnego miesiąca (jeśli składki są płacone za pracowników). Jeżeli 10. lub 15. dzień miesiąca wypada w weekend lub inny dzień ustawowo wolny od pracy, to termin płatności wypada następnego dni roboczego po dniu wolnym.

Psycholog biznesu Jacek Santorski wyjaśnia, skąd się bierze wypalenie zawodowe i jak do niego nie dopuścić.

AF
Fot. Krooxy, pixabay.com