III. ZNIECZULENIE OGÓLNE

Zarówno w sedacji głębokiej (zwanej niegdyś znieczuleniem ogólnym w trybie ambulatoryjnym) jak i w znieczuleniu ogólnym (narkozie) leki uspokajające podawane są dożylnie w obecności lekarza anestezjologa. Różnica polega na ilości leku i reakcjach pacjenta.

• W sedacji głębokiej pacjent śpi i nic później nie pamięta, ale zachowane są odruchy obronne (połykanie, kaszel). Ilość leków jest tak dostosowana, że sen jest płytki.

• Zabiegi stomatologiczne w sedacji głębokiej w gabinecie stomatologicznym wykonywane są tylko pacjentom zdrowym.

• Pacjent nie jest zaintubowany (rurka oddechowa włożona do tchawicy).

• Sedację głęboką w gabinecie stomatologicznym można wykonywać pacjentom od 12 roku życia.

• Pacjent musi zostać zakwalifikowany do sedacji głębokiej przez lekarza anestezjologa, który oceni stan zdrowia pacjenta i zleci odpowiednie badania

• W czasie zabiegu w sedacji głębokiej lub w narkozie musi być obecny zespół anestezjologiczny złożony z lekarza anestezjologa i pielęgniarki anestezjologicznej (poza lekarzem dentystą i asystentką stomatologiczną).

• Nie wolno oszukiwać lekarza, jeżeli chodzi o czas niejedzenia przed zabiegiem (6 godz.).

• Nie wolno zatajać, żadnych informacji co do stanu zdrowia – o tym czy informacja jest istotna lub nie decyduje lekarz. Brak szczerości może być zagrożone poważnymi powikłaniami do utraty życia pacjenta włącznie.

• Należy podać informacje o wszystkich przyjmowanych lekach, nawet o tych przyjętych okazjonalnie w ciągu ostatnich kilku dni, np. aspiryna.

• Nie wolno bez konsultacji z lekarzem przyjmować przed sedacją głęboką żadnych leków uspokajających. Działanie laków uspokajających, sedatywnych i usypiających kumuluje się.

• Przed zabiegiem nie wolno pić alkoholu 48 godzin.

• Należy pamiętać, że w czasie sedacji głębokiej w gabinecie stomatologicznym występuje większe ryzyko powikłań. Może nastąpić zatrzymanie oddechu lub może wpaść do tchawicy ciało obce. Jeżeli pacjent podał nieprawdę, to mogą wystąpić wymioty.

• Plomby wykonane w czasie sedacji głębokiej są gorsze niż wykonane w czasie leczenia w znieczuleniu miejscowym, głównie ze względu na ograniczony czas wykonania. Nie dotyczy to wyrywania zębów.

• Pacjent po zabiegu musi pozostać pod opieką lekarza anestezjologa do czasu uzyskania sprawności. Lekarz zwalnia pacjenta do domu pod opieką dorosłej osoby towarzyszącej.

• Kobietom w ciąży z powodów stomatologicznych nie wykonuje się sedacji głębokiej, jedynie w warunkach szpitalnych i to ze wskazań życiowych.

• Nie wolno prowadzić pojazdów mechanicznych 24 godz. od zakończenia znieczulenia.

Znieczulenie ogólne w warunkach sali operacyjnej (narkoza)

Co raz więcej gabinetów w Polsce posiada sale operacyjne tak wyposażone, jak te w szpitalach. Może więc zapewnić ten sam poziom bezpieczeństwa, jaki oferują szpitale.

• Znieczulenie ogólne różni się od sedacji głębokiej tym, że pacjent śpi tak głęboko, że przestają funkcjonować odruchy obronne (połykanie, kaszel).

• Pacjent musi zostać zakwalifikowany do znieczulenia ogólnego przez lekarza anestezjologa, który oceni stan zdrowia pacjenta i zleci odpowiednie badania, jak również określi sposób zachowania się przed narkozą i po narkozie.

• Zabiegi stomatologiczne w znieczuleniu ogólnym ze względów stomatologicznych wykonywane są tylko pacjentom zdrowym.

• Pacjent jest zaintubowany (rurka oddechowa włożona do tchawicy). Dzięki temu w trakcie zabiegu pacjent jest sztucznie wentylowany przez rurkę. Nie ma groźby zatrzymania oddechu lub wpadnięcia do nich ciała obcego.

• Dzieci poniżej 12 roku życia oraz pacjenci chorzy mogą mieć wykonany tylko taki rodzaj narkozy.

• Znieczulenie ogólne w warunkach szpitalnych jest bardzo bezpieczne. Jest to najbardziej polecany rodzaj znieczulenia ogólnego w stomatologii, chociaż bardziej kosztowny dla pacjenta. Na większy koszt zabiegu zasadniczy wpływ ma znacznie bardziej skomplikowane wyposażenie sali operacyjnej, większe zużycie leków i materiałów medycznych, jak i dłuższy czas przebywania pacjenta na sali operacyjnej i pooperacyjnej.

• Postęp w technice znieczuleń powoduje, że obecnie proces budzenia jest bardzo szybki.

Znieczulenie ogólne jest szczególnie przydatne w przypadku:

• dzieci lub dorosłych, u których występuje silny lęk przed leczeniem, niemożliwy do opanowania za pomocą leków uspokajających (sedatywnych);

• pacjentów z niedorozwojem umysłowym lub chorych psychicznie, z którymi niemożliwa jest współpraca podczas leczenia;

• pacjentów ze stwierdzoną odpornością na środki znieczulenia miejscowego;

• zabiegów wymagających dużych dawek środków znieczulających miejscowo (np. mnogie ekstrakcje zębów przy obecności stanów zapalnych)

• ostrych, rozległych stanów zapalnych wymagających natychmiastowej interwencji (ropień okołoszczękowy, ropowica twarzy), w których znieczulenie miejscowe jest nieskuteczne;

• alergii na środki znieczulenia miejscowego.