F jak faktura
W naszej codziennej pracy wciąż gonimy naturę, chcąc ją naśladować. Prawdziwym sukcesem jest jednak zrozumienie anatomicznych cech naturalnego zęba, jego cieniowania, tekstury powierzchni i naturalnej segmentacji.
Sytuacja, gdy uzupełnienie wraca do laboratorium, bo nie pasuje do naturalnego uzębienia pacjenta, jest dużym źródłem frustracji dla technika. Czego mu brakowało? Dlaczego nie pasowało do zębów pacjenta? Może technik był zmęczony? A może jest to problem z porcelaną lub materiałem?
Połową sukcesu jest osiągnięcie odpowiedniej tekstury powierzchni odbudowywanego zęba lub zębów. Odpowiednia mikro- i makrostuktura powierzchni uzupełnienia protetycznego wpływa na optymalne przepuszczanie światła. Mikrostruktura to najmniejsze rowki, które najczęściej przebiegają poziomo i są widoczne głównie u młodych osób. Makrostruktura to listwy, które dzielą powierzchnię korony na mniej lub bardziej zaznaczone obszary wklęsłe i wypukłe.
Fakturę powierzchni zębów można opisać jako tekstury powierzchni pionowe, poziome i zróżnicowane. Pionowe tekstury powierzchni składają się przede wszystkim z wysokości konturu krawędzi brzegowych i płatów rozwojowych. Poprzeczne rowki rozwojowe, zwane perikymacjami lub rozstępami Retziusa, tworzą większość poziomych tekstur. Perikymacje w strefie siecznej występują z częstotliwością 10 na 1 mm, zaś w kierunku szyjki – 30-45 na 1 mm. Te poziome pofalowania nigdy się nie krzyżują i przebiegają obwodowo. Poziome tekstury są tworzone na wierzchu pionowych tekstur, co oznacza, że poziome wzory następują po wklęsłościach utworzonych przez pionowe tekstury. Zróżnicowane tekstury to pęknięcia i inne aberracje powierzchni lub wzory, takie jak „skórka pomarańczowa”.
Jak cyfrowo osiągnąć fakturę powierzchni koron, mostów i licówek? Pierwszym sposobem może być wax-up woskowy i zeskanowanie go w skanerze laboratoryjnym jako katalog, który będzie wzorem do dalszego projektowania. Drugim sposobem jest zeskanowanie wewnątrzustną kamerą skanującą mock-upu w ustach pacjenta w takim stanie, w jakim chcemy ostatecznie osiągnąć uzupełnienie protetyczne. Trzecim sposobem może być pobranie plików wzorcowych z DSD Planning Centre, które słynie z posiadania najbardziej naturalnych kształtów i faktur zębów. Czwartym sposobem może być osiągnięcie tekstury poprzez oprogramowanie laboratoryjne podczas projektowania.
Pamiętajmy, że mikrostruktura jest odpowiedzialna za naturalny wygląd i odbicie światła w nieprzypadkowy sposób, lecz nie tylko. Podczas projektowania uzupełnienia musimy zwrócić uwagę na to, że pionowe proste linie reprezentują siłę, moc i męskość, nachylone linie proste oznaczają dynamikę, ruch i radość, zaś linie zakrzywione oznaczają stopniowe przejście między dwoma płaszczyznami (pionową i poziomą). Stanowią wyraz delikatności, zmysłowości, reprezentują kobiecość.
Wykorzystując odpowiednio cyfryzację w stomatologii możemy zbliżyć się do natury Technologia pozwala nam nie tylko założyć okulary rozszerzonej rzeczywistości i bujać w obłokach. Pozwala również stworzyć rzeczywistość, jaką sobie wymyślimy – tę naturalną, naszą.
Fot. Kjerstin_Michaela, pixabay.com
