Dziś żegnamy prof. Marcina Kozakiewicza

Są ludzie, których pamięta się nawet po wielu latach, nie dlatego, że zdobyli tytuły naukowe czy zajmowali wysokie stanowiska. Pamięta się ich dlatego, że od początku wyróżniali się pasją, ciekawością i konsekwencją w działaniu. Jedną z takich osób był Marcin.

Pamiętam Marcina jeszcze jako studenta stomatologii w Łodzi. Już wtedy wyróżniał się aktywnością naukową i zainteresowaniem tematami wykraczającymi poza program studiów. Nie przypuszczałem wówczas, jak znaczącą postacią dla polskiej chirurgii szczękowo-twarzowej się stanie, ale widziałem w nim niezwykłą konsekwencję i głód wiedzy, które później stały się fundamentem Jego zawodowych i naukowych osiągnięć.

Później obserwowałem Jego rozwój już z perspektywy środowiska zawodowego. Z satysfakcją patrzyłem, jak konsekwentnie buduje swoją pozycję naukową i kliniczną, poszerza obszary zainteresowań oraz zdobywa uznanie współpracowników, studentów oraz młodych lekarzy.

Dla wielu pozostanie profesorem, kierownikiem kliniki, autorem publikacji, wynalazcą i autorytetem w dziedzinie chirurgii szczękowo-twarzowej. Ja zachowam w pamięci przede wszystkim obraz ambitnego młodego człowieka, dla którego nauka, rozwój i medycyna były prawdziwą pasją.

Najtrudniej pogodzić się z myślą, że odszedł w chwili, gdy wciąż miał tak wiele do przekazania. Był w wieku, w którym doświadczenie spotyka się jeszcze z energią do działania. Jeszcze wielu lekarzy mogło uczyć się od Niego zawodu, a polska chirurgia szczękowo-twarzowa czerpać wiele z Jego wiedzy, doświadczenia i pasji.

Dziś, 6 czerwca, żegnamy prof. Marcina Kozakiewicza. Pozostanie w pamięci swoich pacjentów, uczniów, współpracowników i przyjaciół. Ja zapamiętam Go jako człowieka, który potrafił zamieniać wiedzę w działanie, pasję w osiągnięcia, a swoje marzenia konsekwentnie przekuwać w rzeczywistość. Pozostawił po sobie trwały ślad w polskiej stomatologii i w pamięci wielu ludzi, których spotkał na swojej drodze.

Tomasz Maria Kercz

Dentonet.pl, redaktor naczelny