Dysplazja zębiny: wielospecjalistyczne leczenie pacjenta – opis przypadku

W artykule „Wielospecjalistyczne leczenie pacjenta z rozpoznaną dysplazją zębiny – opis przypadku” – dostępnym w numerze 5(45)/2013 e-Dentico – przedstawiono definicję oraz rys historyczny badań prowadzonych nad rzadkim schorzeniem rozwojowym zębiny, jakim jest dysplazja zębiny. Opisano również wielospecjalistyczne leczenie stomatologiczne u 32-letniego pacjenta z rozpoznaną dysplazją zębiny typu I.

Dysplazja zębiny (ang. dentin dysplasia) jest schorzeniem polegającym na wrodzonym nieprawidłowym rozwoju zębiny. Występuje w populacji z częstością 1:100 000 pacjentów. Przekazywana jest z pokolenia na pokolenie u członków tej samej rodziny, dziedziczona jest autosomalnie dominująco.

Po raz pierwszy dysplazja zębiny została opisana w 1920 roku przez Ballaschmieda jako „zęby bezkorzeniowe”. Podobne zmiany rozpoznali Weiss (1927) i Hitchin (1936), nazywając je „kamieniami miazgi” (ang. pulp stones). Określenie „dysplazja zębiny” zostało wprowadzone przez Rushtona w 1939 roku. W roku 1973 Shields i wsp. wyróżnili klasyfikację wrodzonych wad zębiny. Wyodrębnili dwa typy dysplazji, to jest typ I i II. W 1975 roku Witkop nazwał dysplazję zębiny typu I i typu II odpowiednio dysplazją zębiny korzeniowej i koronowej.

Dysplazja zębiny – przyczyny

Dysplazja zębiny powstaje w wyniku migracji nieprawidłowych komórek nabłonkowych pochewki Hertwiga do brodawki zębowej. Prowadzi to do niewłaściwego różnicowania się odontoblastów i odkładania się patologicznej zębiny. Czynniki wpływające na rozwój dysplazji zębiny są trudne do ustalenia. Mogą to być zaburzenia w wydzielaniu gruczołów dokrewnych, choroby zakaźne, czynniki teratogenne oraz czynniki genetyczne.

Dysplazja zębiny – klasyfikacja

Wyróżnia się trzy postacie dysplazji zębiny: typ I, typ II oraz włóknistą dysplazję zębiny. W typie I dysplazji zębiny, w badaniu klinicznym stwierdza się prawidłową budowę oraz ustawienie w łuku koron zębów. Pierwszym objawem chorobowym jest samoistna patologiczna ruchomość i utrata zębów. W większości przypadków obserwuje się brak reakcji miazgi na bodźce. W obrazie rentgenowskim widoczne są zaburzenia rozwoju korzeni, takie jak skrócona długość, stożkowaty kształt, całkowita lub częściowa obliteracja jam zębowych oraz rozrzedzenie struktury kostnej wokół wierzchołków, które pojawia się bez uchwytnych przyczyn. Obserwowane ogniska osteolizy przypominają ziarniniaki lub torbiele korzeniowe. Histologicznie stwierdza się prawidłową budowę szkliwa i zębiny koronowej. Zębina korzeniowa jest atypowa i przypomina osteozębinę.

Cały artykuł „Wielospecjalistyczne leczenie pacjenta z rozpoznaną dysplazją zębiny – opis przypadku” autorstwa lek. dent. Anny Karpienko, lek. dent. Magdaleny Lewociuk oraz lek. dent. Anny Marii Oleksiejuk znaleźć można w numerze 5(45)/2013 czasopisma e-Dentico.

Fot. KjerstinMichaela, pixabay.com